• Zure en onnodige nederlaag

    Centrals junioren 1 leiden ondanks geweldige comeback zure nederlaag.

    Voorzitter van Dam vertelde mij voor het begin van de wedstrijd tegen de Domstad Dodgers, dat ik nooit fabeltjes vertel in de trant van \"er was eens.. \" Vanmiddag rond 12.50 eindigde het sprookje \"Sneeuwwitje en de 7 errors\" in een drama. Een sprookje kent toch altijd een goed einde? Ik was vanmorgen vanaf 10.uur getuige van één van de meest merkwaardige honkbal games, die ik heb meegemaakt, hoge pieken en diepe dalen, verslagen en weer opgekrabbeld. Allereerst werden wij als oud Hilversum Hurricanes spelers verrast door de aanwezigheid van hun oude makker Parker Bulthuis, die zijn maatjes kwam aanmoedigen, zo leuk hem weer te zien, deze jonge afgetrainde God. De start was voortreffelijk, want Rowan, eerste pitcher van de Domstedelingen, struggelde met zijn controle, hij zette de eerste 3 Centrals met 4 wijd op de honken, waarvan Dylan Bosch en Anton werden binnengeslagen door Jochem Veenhof en Bram Smit. Aangezien onze kersverse international Nick de eerste 2 innings ongenaakbaar was en wij de score uitbouwden naar 0-4, leek er geen vuiltje aan de lucht,leek.....De Dodgers kregen het geloof in een goede afloop terug door liefst 3 runs binnen te lopen, dat was slikken 3-4. Niks aan de hand met Roemer in aantocht voor de 4e inning, maar eerst aan slag nog wat schade aanrichten en dat lukte wonderwel, want Manus en Dylan kwamen over de thuisplaat 3-6 voor de onzen. Roemer zijn eerste werpbeurt is al vanouds, hij maakt gehakt van de arme Dodgers, dit gaan we niet meer uit handen geven, toch? Het lijkt of de gemakzucht er heel langzaam insluipt, Roemer krijgt wat klappen om zijn oren, maar zijn veld laat hem daarbij in de 5e inning behoorlijk in de steek, zekere uitjes verdwijnen in het hek, zoooo niet nodig, maar wel even naar adem happen, 10-6 achter, geheel tegen alle verhoudingen in, maar respect voor de tegenstander, die hun kopjes niet lieten hangen. Game over? Wel nee, Parker spreekt mij moed in en ja hoor we knabbelen 2 punten van de achterstand af, verzorgd door Dylan en Siebren. Hoop in de harten van de vele toeschouwers, waarbij wij dik in de meerderheid waren, mooi zulke betrokkenheid van de ouders. Aan Guido de schone taak om de boel op slot te houden, maar zoals ik al eerder schreef, de errors bleven ons achtervolgen, op de training zijn het zekere uitjes, de wedstrijd geeft een andere druk, 14-8, ik raakte ernstig in een depressie, maar dan is er altijd Parker. Ik neem u mee naar het begin van de 7e inning, onvergetelijk, hoewel de umpire er eigenlijk een einde aan wilde maken, maar 12.25 uur is nog geen 12.30 uur, dus nog 1 kans. Guido slaat een honkslag, Mylan van Ham krijgt een hit en run teken, baf honkslag, we gingen er nog eens voor zitten, want mentaal is dit een prima groepje, had ik er maar de helft van. Hit by pitch Manus, volle honken en dan staat de wereld even stil, ademloos aanschouwen we de enorme dreun van Dylan, een veld, dat in paniek raakt, verwerkt de bal verkeerd en de 3 honklopers Guido, Mylan en Manus brengen de hoop in onze harten terug 14-11, 0 uit...Anton krijgt 4 wijd, Dylan scoort ondertussen na een doorgeschoten bal 14-12, Siebren en Quinten gaan helaas uit, dus het is helemaal aan Jochem met 2 uit, onze laatste kans en dan gebeurt het, waar ik het voor aanvang over had, dat hek is niet heel ver weg, de pitcher maakt een nerveuze indruk, de mooie voorsprong is als sneeuwwitje voor de zon bijna teniet gedaan, en dan de worp, het geluid....poingggg iedereen gaat staan, het zal toch niet? JOCHEM FLIKT HET HOMERUN, hij neemt Anton mee, 14-14, zijn moeder pinkt een traantje weg en het gebrul is oorverdovend, ik vergeet een foto te maken,iedereen de dug-out uit om hem te feteren, helaas is dat het en dan kan het bibberen gaan beginnen. Guido Feldkamp blijft rustig en staat op punt bij 2 slag de kleine slagman op een onnavolgbare curveball te trakteren, de jongen stapt niet echt opzij en wordt voor de 2e maal geraakt, hit by pitch beslist de scheids, oef en dit bleek de beslissing, want zelfs als hij ingesloten raakt tussen 2 en 3 slaagt hij erin op miraculeuze wijze het 2e honk te bereiken. Bij 2 slag volgt er een iets te hoge bal en de catcher moet het antwoord schuldig blijven en 15-14 op het bord, mannen wat jammer, jullie kwamen zo knap terug en hadden een gelijkspel verdiend, maar de errors kosten ons de partij. Belangrijk is dat jullie nooit opgaven, en dat nemen jullie weer mee naar volgende week. Prachtig was jullie applaus naar de toeschouwers, kippenvel.